Het was in de tijd dat mensen nog op paarden reden, de romeinen het machtigste volk ter wereld waren en je hoofd kon worden afgehakt als je iets verkeerd deed. Ergens in de derde eeuw na de geboorte van Christus.

Daar was een man, Valentijn een christelijke bisschop, die een persoonlijke vete had met keizer Claudius de 2e. Claudius de 2e was een keizer die bekend stond om zijn fysieke kracht en wreedheid. Zo werd er verhaald dat hij met één vuistslag de tanden van een paard uit zijn mond had geslapen, zo’n type was het dus. En Claudius had het niet zo op christenen. Die liet hij met veel plezier onthoofden. Ook dacht hij dat seks voor de oorlog niet zo handig was, daarom mochten zijn soldaten niet trouwen. En zeker niet met een christelijke vrouw. Dus vaardigde hij een decreet uit tegen dergelijke activiteiten. Valentijn dacht hier zo het zijne van, en besloot lak te hebben aan dit decreet.

Dus trouwde hij verschillende stellen, want liefde weegt toch zeker zwaarder dan de wetten van de keizer? Dus daar had hij geen boodschap aan. Maar je weet hoe dat soort zaken lopen, voeger of later gaat iemand zijn mond voorbij praten. En zo geschiedde. Claudius kreeg ter oren dat deze verderfelijke praktijken zich binnen zijn keizerrijk bleven afspelen. Maar tegelijkertijd was hij ook geraakt door het lef van deze bisschop. Hoe haalt ie het in zijn hoofd? Dus een gesprek volgde.

Zeg Valentijn.
Ja, Claudius?
Zou het niet wat zijn voor je?
Wat?
Dat heidense geloof van mij.
Dat geloof waarvan je paarden gaat slaan bedoel je?
Euh, sorry?
Nee, ok, een beetje flauw. Maar ik geloof in onze lieve heer en zijn zoon Jesus Christus. Zij kunnen je wereld verrijken Claudius, probeer het eens.
Er uit! Wegwezen! Je hoofd gaat eraf! Cipier, pak deze man en gooi hem in een donkere kelder!

Dus zo geschiedde. Valentijn belandde op een heiige maandagmorgen ergens in de 3e eeuw in een mottige kerker waar de ratten eerder bij je droge brood waren dan jijzelf. Daar werd hij aangesproken door de cipier, die gehoord had van de goedheid van deze Valentijn. Daar deed deze hem het verzoek om zijn blinde dochter te genezen. Dat verzoek was niet tegen dovemans oren gericht. Valentijn zorgde voor een geneesmiddel. Maar, helaas dat werkte niet. Het was begin februari en de dag van het vonnis naderde. De cipier werd ondertussen behoorlijk wanhopig, want Valentijn was echt zijn aller laatste hoop. Dus op de dag van de onthoofding probeerde de hij het vonnis nog tegen te gaan, maar dat bleek tevergeefs. Op 14 februari werd het vonnis voltrokken. Terwijl het hoofd van Valentijn nog over de tegels rolde ontving het meisje een klein briefje van Valentijn, waaruit een gele bloem viel (dat was wat Valentijn deed als men hem om advies vroegen) en op het briefje stond ‘Jouw Valentijn’ en prompt kon ze weer zien.

En zo werd Valentijnsdag geboren.